کنند نفحه عشقت ز خاکم استنشاق

کجا رسد بکمندت که لاشه ئی که مراست

اگر چه برق شود کی رسد بگرد فراق

درآن زمان که بود قالبم عظام رمیم

بتلخی ار چه بشد خسرو از جهان او را

حلاوت لب شیرین نمی رود ز مذاق

تو آفتاب بلندی ولی برون ز زوال