حلاوت لب شیرین نمی رود ز مذاق

درآن زمان که بود قالبم عظام رمیم

کنند نفحه عشقت ز خاکم استنشاق

بتلخی ار چه بشد خسرو از جهان او را

تو آفتاب بلندی ولی برون ز زوال

تو ماه مهر فروزی ولی بری ز محاق

دلم ز بهر چه با طره تو بندد عهد