کمال رتبت خواجو همین قدر کافیست

که یاد می نکنی هیچ نوبت از عشاق

نوازشی بکن از اصفهان که گشت روان

از آب دیده ما زنده رود سوی عراق

که هست بنده ئی از بندگان بواسحق