خیزد از چین سر زلف تو مشک ختنی

نکهت روضه خلدست که می بیزد مشک

یا از آن حلقه زلفست که می ریزد مشک

وین سخن نیست خطا زانکه ز چین خیزد مشک

خون شود نافه آهوی تتاری ز حسد

کان مه از گوشه خورشید درآویزد مشک