ترا حرام نباشد که خون ما ریزی

ترا بکام دل از بوستان عشق منال

اگر ز کوی تو دورم نمی شوم نومید

چرا که مرد بهمت بود چو مرغ ببال

که هست پیش خداوند خون بنده حلال

چنان بچشمه نوش تو آرزومندم

که راه بادیه مستسقیان به آب زلال