که هست پیش خداوند خون بنده حلال

اگر ز کوی تو دورم نمی شوم نومید

چرا که مرد بهمت بود چو مرغ ببال

ترا حرام نباشد که خون ما ریزی

چنان بچشمه نوش تو آرزومندم

که راه بادیه مستسقیان به آب زلال

ز من چه دید که هردم که آید از کویت