گر بود شوق حرم بعد منازل سهلست

چشم ترک تو ختائی و ترا زنگی خال

کی شکیبد دلم از چشمه نوشت هیهات

تشنه در بادیه چون بگذرد از آب زلال

هجر در راه حقیقت نکند منع وصال

نتوان گفت که می در نظرت هست حرام

زانکه در گلشن فردوس بود باده حلال