زانکه در گلشن فردوس بود باده حلال

گر بود شوق حرم بعد منازل سهلست

هجر در راه حقیقت نکند منع وصال

نتوان گفت که می در نظرت هست حرام

بر بنا گوش تو خال حبشی هر که بدید

گفت بر گوشه خورشید نشستست بلال

چون خیال تو درآید بعیادت ز درم