چون خیال تو درآید بعیادت ز درم

زانکه در گلشن فردوس بود باده حلال

بر بنا گوش تو خال حبشی هر که بدید

گفت بر گوشه خورشید نشستست بلال

خویش را باز ندانم من مسکین ز خیال

گفتم از دیده شوم غرقه خون روزی چند

چشم دریا دل من شور برآورد که سال