خویش را باز ندانم من مسکین ز خیال

بر بنا گوش تو خال حبشی هر که بدید

گفت بر گوشه خورشید نشستست بلال

چون خیال تو درآید بعیادت ز درم

گفتم از دیده شوم غرقه خون روزی چند

چشم دریا دل من شور برآورد که سال

چه کند گر نکند شرح جمالت خواجو