چه کند گر نکند شرح جمالت خواجو

خویش را باز ندانم من مسکین ز خیال

گفتم از دیده شوم غرقه خون روزی چند

چشم دریا دل من شور برآورد که سال

که بوصف تو رساندست سخن را بکمال