چو سرو هر که برآورد نام آزادی

که خاک راهم اگر دل دهم به خانه گل

من آن نیم که ز دینار باشدم شادی

اگر چه بنده باقبال می شود مقبل

دلش کجا بسهی قامتان شود مائل

مرا قتیل نبیند کسی بضربت تیغ

مگر گهی که ز من منقطع شود قاتل