چون توانم که دل از مهر رخت برگیرم

گر چه من آب رخ از خاک درت یافته ام

گرد خاطر همه از رهگذرت یافته ام

زانکه چون صبح به سحرت یافته ام

بنشین یکدم و برآتش تیزم منشان

که بدود دل و سوز جگرت یافته ام