که بدود دل و سوز جگرت یافته ام

چون توانم که دل از مهر رخت برگیرم

زانکه چون صبح به سحرت یافته ام

بنشین یکدم و برآتش تیزم منشان

در شب تیره بسی نوبت مهرت زده ام

تا سحرگه رخ همچون قمرت یافته ام

خسرو از شکر شیرین بهمه عمر نیافت