کی بود برگ من آن نسرین بدن را کاین زمان

ای عزیزان چون کنم چون مبتلا افتاده ام

هر دم از چشمم چو اشک گرم روراندن که چه

تا چه افتادست کز چشم شما افتاده ام

همچو بلبل در زمستان بینوا افتاده ام

گر چه هر کو می خورد از پا در افتد عاقبت

من چو دور افتاده ام از می چرا افتاده ام