خرقه ابر بخونابه فرو می بردم

می گذشتی و من از دور نظر می کردم

خاک پایت همه بر تارک سر می کردم

دامن کوه پر از لعل و گهر می کردم

چون بجز ماه ندیدم که برویت مانست

نسبت روی تو زانرو بقمر می کردم