هرنفس کز دهن تنگ تو می کردم یاد

نسبت روی تو زانرو بقمر می کردم

تا مگر با تو بزر وصل مهیا گردد

مس رخسار ز سودای تو زر می کردم

ملک هستی ز دل تنگ بدر می کردم

دهن غنچه سیراب چو خندان می شد

یاد آن پسته چون تنگ شکر می کردم