ملک هستی ز دل تنگ بدر می کردم

تا مگر با تو بزر وصل مهیا گردد

مس رخسار ز سودای تو زر می کردم

هرنفس کز دهن تنگ تو می کردم یاد

دهن غنچه سیراب چو خندان می شد

یاد آن پسته چون تنگ شکر می کردم

چهره باغ بخونابه فرو می شستم