چون ز خویش و آشنا بیگانه می گرداندم

عشق آن بت ساکن میخانه می گرداندم

جان غمگین در پی جانانه می گرداندم

آشنائی از چه رویم دور می دارد ز خویش

ترک رومی روی زنگی موی تازی گوی من

هندوی آن نرگس ترکانه می گرداندم

بسکه می ترساند از زنجیر و پندم می دهد