هندوی آن نرگس ترکانه می گرداندم

آشنائی از چه رویم دور می دارد ز خویش

چون ز خویش و آشنا بیگانه می گرداندم

ترک رومی روی زنگی موی تازی گوی من

بسکه می ترساند از زنجیر و پندم می دهد

عاقل بسیار گو دیوانه می گرداندم

دانه خالش که بر نزدیک دام افتاده است