گوئی ز دست باد صبا می برد ستم

نرگس چو شوخ دیدگی از سر نمینهد

نازک دلست غنچه از آن می شود دژم

بیچاره لاله هست دلش در میان خون

بر سرو سوسن از چه زبان می کند دراز

آزاده راز طعن زبان آوران چه غم

خواجو چو سرو تا نکنی پیشه راستی