من موی کسی تا بکمرگاه ندیدم

دلگیرتر از چاه زنخدان تو بر ماه

در گوی زنخدان مهی چاه ندیدم

آشفته تر از موت که بر موی کمر گشت

از خرمن سودای تو سرمایه خواجو

حاصل بحز از گونه چون کاه ندیدم