در لعل لبش یافتم آن نکته که عمری

چون در خط سبز و لب لعلش نگریدم

نقش دو جهان محو شد از لوح ضمیرم

چون نقش رخش بر ورق دیده کشیدم

در عالم جان معنی آن می طلبیدم

تا شیشه خودبینی و هستی نشکستم

یک جرعه به کام از می لعلش نچشیدم