تا شیشه خودبینی و هستی نشکستم

چون نقش رخش بر ورق دیده کشیدم

در لعل لبش یافتم آن نکته که عمری

در عالم جان معنی آن می طلبیدم

یک جرعه به کام از می لعلش نچشیدم

ساکن نشدم در حرم کعبه وحدت

تا بادیه عالم کثرت نبریدم