از دل پر مهر بر ایوان کیوانت برم

در گذر زین ارقم نه سر که گر دل خواهدت

دست گیرم بر سر گنجینه جانت برم

گر شوی با من چوآه صبحگاهی همنفس

چون درین راه از در بتخانه می یابی گشاد

مست و لایعقل درآ تا پیش رهبانت برم

ور جدا گردی ز خواجو با بهشتی پیکران