بدور باش فراقم ز خویش دور مدار

مگر گهی که زنی خیمه بر جهان عدم

مرا که گنج غمت هست در خرابه دل

چرا به آبی در می سرزنش کنی چو درم

اگر چنانکه کنی قتل من بتیغ ستم

کنون که کشتی عمرم فتاده در غرقاب

کجا بساحل شادی رسم ز ورطه غم