باده می نوشم و از آتش دل می جوشم

چه غم از موعظه زاهد ازرق پوشم

هرکه از مستی و دیوانگیم نهی کند

گو برو با دگری گوی که من بیهوشم

مگر آن آب چو آتش بنشاند جوشم

هر دم ایشمع چرا سر دل آری بزبان

نه من سوخته خون می خورم و خاموشم