مگر آن آب چو آتش بنشاند جوشم

هرکه از مستی و دیوانگیم نهی کند

گو برو با دگری گوی که من بیهوشم

باده می نوشم و از آتش دل می جوشم

هر دم ایشمع چرا سر دل آری بزبان

نه من سوخته خون می خورم و خاموشم

مطرب پرده سرا چون بخراشد رگ چنگ