منکه در صبح ازل نوبت مهرت زده ام

نیست بی روی تو میل گل و برگ سمنم

تا شدم بنده ات آزاد ز سرو چمنم

تا ابد دم ز وفای تو زنم گر نزنم

جان من جرعه عشق تو نریزد بر خاک

مگر آنروز که در خاک بریزد بدنم