بسکه می گریم و بر خویشتنم رحمت نیست

گر چه کس باز نداند سر موئی ز تنم

پیرهن پاره کنم تا تو ببینی از مهر

تن چون تار قصب تافته در پیرهنم

گریه می آید ازین واسطه بر خویشتنم

چون کنم وصف شکر خنده شور انگیزت

از حلاوت برود آب نبات از سخنم