از حلاوت برود آب نبات از سخنم

بسکه می گریم و بر خویشتنم رحمت نیست

گریه می آید ازین واسطه بر خویشتنم

چون کنم وصف شکر خنده شور انگیزت

چون حدیث از لب میگون تو گوید خواجو

همچو ساغر شود از باده لبالب دهنم