چون حدیث از لب میگون تو گوید خواجو

گریه می آید ازین واسطه بر خویشتنم

چون کنم وصف شکر خنده شور انگیزت

از حلاوت برود آب نبات از سخنم

همچو ساغر شود از باده لبالب دهنم