باد صبح از من خاکی اگرش گردی نیست

وین چه دردست کزو بوی دوا می شنوم

ای رفیقان من از آن سرو صنوبر قامت

بصفت راست نیاید که چها می شنوم

هر نفس زو سخن سرد چرا می شنوم

سخن آن دو کمانخانه ابروی دو تا

نه باندازه بازوی شما می شنوم