هر نفس زو سخن سرد چرا می شنوم

ای رفیقان من از آن سرو صنوبر قامت

بصفت راست نیاید که چها می شنوم

باد صبح از من خاکی اگرش گردی نیست

سخن آن دو کمانخانه ابروی دو تا

نه باندازه بازوی شما می شنوم

هر گیاهی که ز خون دل خواجو رستست