عیب نبود گر ترنج از دست نشناسیم از آن

چون صدف دامن پر از للی لالا کرده ایم

خرقه صوفی بخون چشم ساغر شسته ایم

دین و دنیا در سر جام مصفا کرده ایم

کز سر دیوانگی عیب زلیخا کرده ایم

تا سواد خط مشکین تو بر مه دیده ایم

سر سودای ترا نقش سویدا کرده ایم