هرگز به لب چشمه حیوان نرسیدیم

چون ذره سراسیمه شدیم از غم و روزی

در چشمه خورشید درفشان نرسیدیم

در تیرگی هجر بمردیم و ز لعلش

ایوب صبوریم که از محنت کرمان

چون یوسف گم گشته به کنعان نرسیدیم

از زلف تو زنار ببستیم و چو خواجو