جان عاریت از لعل تو داریم و بجانت

چون مردمک چشم تو در عین خماریم

از آه دل سوخته با نغمه زیریم

وز چنگ سر زلف تو با ناله زاریم

کان لحظه که تشریف دهی جان بسپاریم

گر زانکه دهن باز کند پسته خندان

پیش لب لعل تو ازو مغز برآریم