کان لحظه که تشریف دهی جان بسپاریم

از آه دل سوخته با نغمه زیریم

وز چنگ سر زلف تو با ناله زاریم

جان عاریت از لعل تو داریم و بجانت

گر زانکه دهن باز کند پسته خندان

پیش لب لعل تو ازو مغز برآریم

داریم کناری ز میان تو چو خواجو