پرگشت جهان ز های و هویم

چون چهره بخون دیده شستم

دست از دل خسته چون نشویم

کر گشت فلک ز های هایم

دادم بهوای روی او دل

تا دیده چه آورد برویم

از ناله نحیف تر ز نالم