دادم بهوای روی او دل

دست از دل خسته چون نشویم

کر گشت فلک ز های هایم

پرگشت جهان ز های و هویم

تا دیده چه آورد برویم

از ناله نحیف تر ز نالم

وز مویه ضعیف تر ز مویم