که چو باد بر شکافد سپه هزار دستان

چو سخن نگفت گفتم که چنین که هست پیدا

ز دهان او نصیبی نرسد بتنگدستان

تو جوانی و نترسی ز خدنگ آه پیران

به چمن خرام خواجو دم صبح و ناله می کن

که ببوستان خوش آید نفس هزار دستان