به چمن خرام خواجو دم صبح و ناله می کن

ز دهان او نصیبی نرسد بتنگدستان

تو جوانی و نترسی ز خدنگ آه پیران

که چو باد بر شکافد سپه هزار دستان

که ببوستان خوش آید نفس هزار دستان