برطرف آفتاب چه در خور فتاده است

کز دست رفت دنیی و دینم ز دستشان

ز مشک سوده سلسله بر مه نهاده اند

زانرو که آفتاب بود زیر دستشان

مرغول مشگ رنگ دلاویز پستشان

از حد گذشته اند بخوبی و لطف از آنک

زین بیش نیست حد لطافت که هستشان