مرغول مشگ رنگ دلاویز پستشان

ز مشک سوده سلسله بر مه نهاده اند

زانرو که آفتاب بود زیر دستشان

برطرف آفتاب چه در خور فتاده است

از حد گذشته اند بخوبی و لطف از آنک

زین بیش نیست حد لطافت که هستشان

مسکین دلم که بلبل بستان شوق بود