مسکین دلم که بلبل بستان شوق بود

مرغول مشگ رنگ دلاویز پستشان

از حد گذشته اند بخوبی و لطف از آنک

زین بیش نیست حد لطافت که هستشان

شد پای بند حلقه زلف چو سستشان

نعلم نگر که باز برآتش نهاده اند

آن هندوان کافرآتش پرستشان