نعلم نگر که باز برآتش نهاده اند

زین بیش نیست حد لطافت که هستشان

مسکین دلم که بلبل بستان شوق بود

شد پای بند حلقه زلف چو سستشان

آن هندوان کافرآتش پرستشان

صاحبدلان که بی خبرند از شراب شوق

در داده اند جرعه جام الستشان