ایکه چون نی سوختی جانم چونی را ساختی

ناله نایش نگر در پرده دل چنگ زن

پسته خندان شکر لب چون نباتش می نهند

از چه هر دم می نهند از پسته قندش در دهن

تاکه فرمودت که هردم آتشی در نی فکن

همچو من بی دوستان در بوستانش خوش نبود

زان بریدست از کنار چشمه و طرف چمن