که هست آیت مشتاقی از بیان بیرون

حدیث زلف تو تا خامه بر زبان آورد

فکنده است چو مار از دهن زبان بیرون

چگونه قصه شوق تو در میان آرم

چو در وفای تو خواجو برون رود ز جهان

برد هوای رخت با خود از جهان بیرون