چو در وفای تو خواجو برون رود ز جهان

فکنده است چو مار از دهن زبان بیرون

چگونه قصه شوق تو در میان آرم

که هست آیت مشتاقی از بیان بیرون

برد هوای رخت با خود از جهان بیرون