گوئیا نرگس بشاهد بازی آمد سوی باغ

همچو سرمستان ببستان پای کوب و دست زن

زرد شد خیری و موبد باد صبح و ویس گل

باغ شد کوراب و رامین بلبل و گل نسترن

زانکه دایم سیم دارد بر کف و زر در دهن

ایکه گفتی جز بدن سرو روانرا هیچ نیست

آب را در سایه او بین روانی بی بدن